Αττική, το έτος ’99.

Πριν από 21 χρόνια, τέτοια ώρα σχεδόν, μετά από 15 εφιαλτικά δευτερόλεπτα, δεν μπορούσε κανείς από εμάς να γνωρίζει για τους 147 νεκρούς, τους άνω των 500 τραυματιών, τους τουλάχιστον 50.000 άστεγους της Αθήνας. Δεν γνωρίζαμε πόσα κτήρια θα κατέρρεαν, πόσοι θα έψαχναν άοκνα πάνω στα ερείπια, πόσοι, πότε και αν θα δικάζονταν, ούτε ότι άπαντες θα αθωόνονταν, παρά το γεγονός ότι οι κατηγορίες που τους βαραιναν ήταν σε βαθμό κακούργηματος. Δεν γνωρίζαμε ότι ο τότε υπουργός θα απόχωρούσε – στην πορεία των ετών-διακριτικά ώστε να τον θυμόμαστε “αμόλυντο”, ούτε κι ότι θα έδινε συνεντεύξεις επιλεκτικά ως γνώστης κ πετυχημένος στα του ΠΑΣΟΚ. Δεν γνωρίζαμε πως 21 χρόνια μετά οι δίκες σχετικά με την Ρικομεξ ακόμα θα ήταν σε εξέλιξη. Κράτος, υπηρεσίες, υπουργεία, εργολάβοι ένα ατελείωτο παιχνίδι ρηψης ευθυνών οπουδήποτε άλλου πλην “εμου του ίδιου”.

Προσωπικά δεν γνώριζα τίποτα περισσότερο εκτός απ όσα έβλεπαν τα μάτια μου. Ήμουν καλά και όρθια. Πέραν τούτου ουδέν. Τηλέφωνα νεκρά, επικοινωνία μηδενικη, ένας συλλογικός κ καθολικός πανικός. Αυτό όμως που σίγουρα δεν μπορούσα να γνωρίζω 21 χρόνια πριν, την στιγμή του σεισμού των 5.9 Ρίχτερ, ήταν το πόσο μεγάλη θλίψη θα μου προκαλούσαν οι περιγραφές 2 φίλων που ήταν στην ΕΜΑΚ και που – για λόγους οικονομίας χρονου- έτρωγαν καθημερινά σπίτι μας επειδή δεν προλάβαινα να μετακινηθούν στο δικό τους. 24 ώρες στο καθήκον. Για φαντάσου να σου μεταφέρουν ό,τι ζουν σε πραγματικό χρόνο κ αυτό με δάκρυα στα μάτια. 21 χρόνια μετά ακόμα σε τρώει όσο να πεις.

Σκέψου λοιπόν 21 χρόνια μετά ακόμα να ψάχνεις για δικαίωση κ αποζημιώσεις. Ακόμα να υπάρχουν τα κοντέινερ που στήθηκαν, και φυσικά να μην μπορείς να νοιώσεις ποτέ δικαιωμένος από το κράτος έχοντας χάσει ανθρώπους κ περιουσία. Έχοντας χάσει στην ουσία την πίστη σου στον Άνθρωπο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα

Δημοφιλή