3. Οι νέοι μιλούν για την Τρίπολη |«Έχουν κι άλλοι τις ίδιες ανησυχίες με σένα»

Με κυρίαρχη ιδέα ότι μια κοινότητα δεν μπορεί να ακούει για τόσα χρόνια μόνο την ηχώ της, τα Arcadikanea.gr διευρύνουν το δημόσιο διάλογο και δυναμώνουν τις φωνές των νέων ανθρώπων της Τρίπολης. Νέοι που ζουν στην Τρίπολη, άνθρωποι που έφυγαν και ξαναγύρισαν – στην καλύτερη ηλικία τους- για να δημιουργήσουν εδώ, εκείνοι που μένουν αισιόδοξοι αλλά όχι απαθείς, μιλούν για τη ζωή τους και την Τρίπολη ως επιλογή, για όσα επιθυμούν να προσφέρουν, για εκείνα που τους προβληματίζουν και για αυτά που φιλοδοξούν να τους φέρει το μέλλον. Οι νέοι ενήλικες φεύγουν, επιστρέφουν, προβληματίζονται και εμείς μιλάμε μαζί τους για όσα τους απασχολούν.

«Αν ψάξεις, θα βρεις κι άλλους με τις ίδιες ανησυχίες με σένα» σχολιάζει η Ελένη μιλώντας για τους δισταγμούς που προβάλλουν οι νέοι στην προοπτική της επιστροφής στην Τρίπολη. Η ίδια είναι πλέον 27 ετών και μετά από τις σπουδές στην Κρήτη γύρισε για να εργαστεί στην πόλη που μεγάλωσε.  Οι ρυθμοί των μικρών πόλεων, οι στενές κοινωνικές σχέσεις και ο εύκολος προγραμματισμός της ζωής είναι τα κριτήρια που συνέβαλαν ώστε η Ελένη να επιλέξει το Ρέθυμνο για να σπουδάσει και την Τρίπολη για να εργαστεί.

Η επιστροφή

«Οι γρήγοροι ρυθμοί της Αθήνας με χαώνουν» λέει χαρακτηριστικά η Ελένη και εξηγεί ότι μετά από τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και ένα χρόνο μεταπτυχιακού στην Αθήνα προχώρησε συνειδητά στην επιλογή να γυρίσει στην Τρίπολη καταφάσκοντας «στην ποιότητα ζωής που προσφέρει η πόλη». Τα δέλεαρ της Αθήνας, οι επιλογές διασκέδασης και η ανωνυμία έρχονται σε αντίθεση με το βίωμα της καθημερινότητας των παιδιών και των εφήβων σε μια επαρχιακή πόλη. «Νομίζουμε ότι αν φύγουμε από την οικογένεια, θα απελευθερωθούμε» σχολιάζει η Ελένη. Ωστόσο, όπως εξηγεί «η απελευθέρωση από τους δεσμούς είναι μια προσωπική δουλειά» και δεν αποτελεί απαραίτητη συνάρτηση της απόστασης. Προσδοκίες, στόχοι, βιώματα και ίσως συγκυρίες επηρεάζουν τις αποφάσεις σε συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μας. Κάπως έτσι, η Ελένη γύρισε για να εργαστεί ως ψυχολόγος εδώ. Όπως επισημαίνει η απόφαση για το μέρος που θέλουμε να κατοικήσουμε είναι αποκύημα «της γνωριμίας με τον εαυτό μας μέσα από οποιαδήποτε μέθοδο. Δεν έχει τόση σημασία ο τόπος, αλλά οι επιθυμίες και οι προτεραιότητες μας», τονίζει.

Για την ίδια είναι όλα θέμα «φακού». «Δεν έχει νόημα να οδηγούμαστε σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Τίποτα δεν είναι ρόδινο, αλλά αν σκέφτεσαι μίζερα, μια μίζερη πόλη θα σε περιμένει. Αν έχεις τη διάθεση για μια απολαυστική καθημερινότητα, όλα μάλλον θα είναι καλύτερα» λέει χαρακτηριστικά. Υπενθυμίζει ότι στην Τρίπολη μπορεί κανείς να επισκεφτεί γρήγορα βουνό και θάλασσα και να δει μαγευτικά τοπία. «Είμαστε σε έναν όμορφο τόπο», σκέφτεται.  «Αν είσαι αρνητικός, δεν θα αντιληφθείς ότι υπάρχουν δημιουργικές ομάδες στην πόλη ή ότι θα μπορούσες να ξεκινήσεις μια δική σου πρωτοβουλία. Σίγουρα αν ψάξεις, θα βρεις κι άλλους με τις ίδιες ανησυχίες με εσένα. Οι φόρμουλες για την ευτυχία και την επιτυχία μόνο προβλήματα δημιουργούν» λέει χαρακτηριστικά.

Η προσέγγιση των νέων είναι σίγουρα συνονθύλευμα πεποιθήσεων, αξιών, ρόλων και βιωμάτων. «Είμαστε μια δυσκολεμένη γενιά. Όταν ξεκινήσαμε για σπουδές, πιστέψαμε ότι μόλις τελειώσουμε όλα θα έχουν περάσει. Σε μεγάλο βαθμό, αυτό είναι αποτέλεσμα σύγκρισης με τις συνθήκες διαβίωσης ευνοϊκότερων γενεών. Αν κοιτάξουμε ρεαλιστικά τα πράγματα θα δούμε ότι μας έχουν δοθεί τα εσωτερικά κίνητρα για να σταθούμε στα πόδια μας, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό» σχολιάζει εμφατικά.  

Στην παγκόσμια συζήτηση οι millennials, δηλαδή οι γεννημένοι από το 1990 και έπειτα βιώνουν αλλεπάλληλες ματαιώσεις εγκλωβισμένοι στις ιδανικές ιδέες για την ευτυχία, την επιτυχία και την αυτοπραγμάτωση μέσα σε συνθήκες τρομακτικής επισφάλειας. «Είναι ΟΚ να πεις ότι δεν τα κάνεις όλα τέλεια, είναι ΟΚ να μην νιώθεις συνέχεια καλά», συμβουλεύει η Ελένη. Για την ίδια, το αίσθημα ματαίωσης μπορεί να αντιμετωπιστεί αν το άτομο γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Κάθε τέτοια προσπάθεια καταλήγει ιδιαίτερα δύσκολη καθώς οι νέοι παλεύουν καθημερινά με απεικάσματα τελειότητας. «Η τελειότητα που  υπερ – προβάλλεται  δεν υπάρχει. Μπορούμε απλά να είμαστε άνθρωποι και να γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Δεν χρειάζεται να μπλεκόμαστε σε τόσες παγίδες» τονίζει η ίδια.

Η οικογένεια

Η Ελένη, ούσα Ψυχολόγος με ειδίκευση στην Οικογενειακή Συστημική Προσέγγιση – Ψυχοθεραπεία, επισημαίνει ότι στην Ελλάδα – πολλώ δε μάλλον στην ελληνική επαρχία- παρατηρείται ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο αναφορικά με τη δύναμη των οικογενειακών δεσμών. Όπως εξηγεί, πολλές φορές η οικογενειακή εγγύτητα δημιουργεί προθέσεις επιστροφής στον τόπο καταγωγής, ενώ άλλοτε τα παιδιά βιώνουν την επιστροφή ως κάποιο «εσωτερικό χρέος», σημειώνει χαρακτηριστικά. «Οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι ένα μεγάλο και δύσκολο στοίχημα για το μέλλον» σχολιάζει. Όπως εξηγεί σταδιακά μεταβαίνουμε προς ένα άλλο μοντέλο οικογένειας. Πλέον οι άνθρωποι κατανοούν την ανάγκη να είναι ψυχικά πλήρεις, αυτάρκεις και ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους,  προκειμένου να είναι καλοί γονείς. Όπως σημειώνει, σιγά σιγά αποχαιρετούμε το παιδοκεντρικό μοντέλο της οικογένειας, κατά το οποίο οι γονείς καταπιέζονταν. Η γαλούχηση της γενιάς μας στο παιδοκεντρικό σύστημα μας εξοικείωσε με την εύκολη και γρήγορη απόκτηση των πραγμάτων. Αυτή η εξοικείωση μας παρασύρει σε ένα διαρκή φόβο για την επικράτηση των εμποδίων στις επαγγελματικές μας προοπτικές και σε συνδυασμό με τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες, αδυνατούμε να ρισκάρουμε».

Ο εγκλεισμός

Η πανδημία και η καραντίνα έχουν ανατρέψει κάθε ισορροπία. Όπως λέει η Ελένη «αναγκαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που κρύψαμε κάτω από το χαλί». «Οι δυσκολίες που έχει ο καθένας σε συνδυασμό με τα ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά του οδηγούν σε διαφορετικές αντιδράσεις στις συνθήκες του εγκλεισμού. Για κάποιους μπορεί η καραντίνα να αποτελεί διευκόλυνση από άποψη χρόνου, όμως σε κάποιους άλλους μπορεί προκαλεί πανικό. Σε κάθε περίπτωση, καλούμαστε  τόσο να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας και όσο να συνυπάρξουμε».

 «Η ανάγκη για ψυχολογική βοήθεια αυτή την εποχή υπάρχει παντού. Ζώντας σε μια εποχή που η μια κρίση διαδέχεται την άλλη, ο άνθρωπος πρέπει πρώτα από όλα να παλέψει με τον εαυτό του» σχολιάζει η Ελένη συζητώντας την κανονικοποίηση της ψυχοθεραπείας στις μικρές επαρχιακές πόλεις. «Το να θέλει κάποιος να γνωρίσει και να βοηθήσει τον εαυτό του δεν μπορεί να δημιουργεί σύγχυση με την αρρώστια», τονίζει. Η ίδια επισημαίνει ότι σταδιακά οι άνθρωποι στις μικρές πόλεις ξεπερνούν σκέψεις όπως «δεν πάω σε ψυχολόγο γιατί μπορεί να με ξέρει ή να ξέρει την οικογένεια μου» και αποφασίζουν να συζητήσουν με ένα άνθρωπο καταρτισμένο και εκπαιδευμένο προκειμένου μέσα από τη διαδικασία της θεραπείας να αποκτήσουν καλύτερη εικόνα για τα θέλω και τις επιθυμίες τους.

Η Ελένη είναι απόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, κάτοχος άδειας ασκήσεως επαγγέλματος και εκπαιδεύεται στη συστημική ψυχοθεραπεία στο Εργαστήριο Διερεύνησης Ανθρώπινων Σχέσεων.

Συνέντευξη: Ραφαέλλα Μανέλη

Φωτογραφία εξωφύλλου: korolis_photographydesign (instagram)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα

Δημοφιλή