Παιδιά Ρομά: το δικαίωμα που έγινε ζητούμενο

Στην Ελλάδα του 2020 η εκπαίδευση παύει να είναι δικαίωμα και γίνεται ζητούμενο. Το ζήτημα της τηλεκπαίδευσης και οι ελλείψεις στο σχεδιασμό της είναι μια συζήτηση που κρατά ήδη από τις αρχές της πρώτης καραντίνας. Σε κάθε γωνία του κόσμου, οι μειονότητες αντιμετωπίζουν τα σφοδρότερα αποτελέσματα της πανδημίας. Το θέμα της τηλεκπαίδευσης των παιδιών Ρομά επανήλθε στη δημόσια συζήτηση μέσω της μηνυτήριας αναφοράς της Συνομοσπονδίας Ελλήνων Ρομά «Ελλάν Πασσέ» στις 2 Δεκεμβρίου σύμφωνα με την οποία «τόσο κατά την πρώτη φάση, την περασμένη άνοιξη, όσο και κατά την τρέχουσα περίοδο παρ’ ότι η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας γνώριζε το πρόβλημα από την άνοιξη από αναφορές των αρμόδιων εκπαιδευτικών δεν πήρε τα ανάλογα μέτρα…Το αναφαίρετο αυτό δικαίωμα όλων των μαθητών στην εκπαιδευτική διαδικασία καταπατάται κατάφωρα για μια μεγάλη μερίδα μαθητών, εξαιτίας της πανδημικής κρίσης του κορωνοϊού, αλλά και λόγω των εγκληματικών παραλείψεων και αβλεψιών των αρμοδίων».

Όμως, το πρόβλημα δεν επισημαίνεται πρώτη φορά από την κοινότητα απαιτώντας θεσμική παρέμβαση. Στις 27 Νοεμβρίου η «Ελλάν Πασσέ» είχε ανακοινώσει μέσω των κοινωνικών της δικτύων ότι απεστάλη στο υπουργείο Παιδείας υπόμνημα – κατεπείγουσα επιστολή, σχετικά με το δικαίωμα όλων στην εκπαίδευση. Παράλληλα, επιδόθηκε και εισαγγελική παραγγελία προς την Υπουργό, σε συνέχεια της εισαγγελικής παρέμβασης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Καλαμάτας», όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση.Τα παιδιά Ρομά κυριολεκτικά αποκόβονται από την εκπαιδευτική διαδικασία και χάνουν χρονιές καθώς λόγω των καταγεγραμμένων απουσιών οι μαθητές θα αναγκαστούν να επαναλάβουν την τάξη.

Επίσης, σε μηνυτήρια αναφορά προς την υπουργό Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, προχώρησε το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, υπογραμμίζοντας τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό των τσιγγανόπουλων από την τηλεκπαίδευση κατά τις περιόδους «καραντίνας». Μεσολάβησαν έξι μήνες πριν το δεύτερο κύμα, τι έκανε το Υπουργείο Παιδείας για να αποτρέψει τον κοινωνικό αποκλεισμό;

Πριν λίγες μέρες ο Δήμος Χαλανδρίου δημοσίευσε μια φωτογραφία στην οποία παιδιά Ρομά αξιοποιούσαν τα τάμπλετ που προμηθεύτηκε ο Δήμος, προκειμένου να συνδεθούν στο webex και να χαιρετίσουν ξανά τους συμμαθητές τους.

Σύμφωνα με το Δήμο Χαλανδρίου «τα παιδιά παρακολούθησαν τα μαθήματά τους στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο Κέντρο Κοινότητας Ρομά, με τάμπλετ που προμηθεύτηκε ο Δήμος Χαλανδρίου για τους μαθητές της πόλης και με την εποπτεία της διαμεσολαβήτριας Βίκυς Σαρρίδου.

Το προηγούμενο διάστημα -με την εποπτεία διαμεσολαβήτριας του Κέντρου Κοινότητας Ρομά- παρακολουθούσαν στον καταυλισμό μόνο τα τηλεοπτικά μαθήματα του υπουργείου Παιδείας με ηλεκτρονικό εξοπλισμό που δόθηκε από το Δήμο.

Τα παιδιά Ρομά που φοιτούν στο Γυμνάσιο συμμετέχουν στην τηλεκπαίδευση από την πρώτη στιγμή που έκλεισαν τα σχολεία, με τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό του Κέντρου Κοινότητας Ρομά».

Τι κάνουν άραγε τα παιδιά Ρομά στην Τρίπολη;

Σύμφωνα με εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Αρκαδία, τα παιδιά Ρομά στα σχολεία της Τρίπολης δεν παρακολουθούν τα μαθήματά τους αυτή την περίοδο. Μένουν μακριά από τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους, πιθανόν θα επαναλάβουν την τάξη ή θα ολοκληρώσουν με τεράστια κενά. Η κρίση της πανδημίας χτυπά τους ασθενέστερους.

Ο Δήμος Χαλανδρίου φαίνεται να κινείται στη σωστή κατεύθυνση για την ουσιαστική αλλά και συμβολική ένταξη των Ρομά, καθώς συντάσσεται στον διαρκή αγώνα για ισότιμη  πρόσβαση των Ρομά στο δημόσιο βίο. Για κάθε δημοτική αρχή με κοινωνικό πρόσωπο θα έπρεπε να υπάρχει αδιάλειπτη εφαρμογή των προδιαγραφών κοινωνικής πρόνοια για Ρομά. Σε αυτή την πραγματικότητα, παιδιά Ρομά σε πολλούς Νομούς της Ελλάδας όχι μόνο αποκόβονται από τη μαθησιακή διαδικασία με ό,τι αυτό συνεπάγεται αλλά παράλληλα αποκόβονται από τους κοινωνικούς δεσμούς. Πηγαίνουν ένα βήμα πίσω και θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει χειροκροτήσει δημοτικές αρχές που δεν αρκέστηκαν στην κατάρτιση προϋπολογισμών και στην υλοποίηση αναπλαστικών σχεδίων, αλλά δε δίστασαν να παρέμβουν αποτελεσματικά για την άμεση διασφάλιση της ποιότητας ζωής των δημοτών. Κανένα παιδί δεν είναι παιδί ενός κατώτερου θεού. Τι θα μπορούσε να κάνει ο Δήμος; Θα μπορούσε να συνδράμει καταγράφοντας τις ανάγκες σε τεχνολογικό εξοπλισμό για όσα παιδιά της πόλης το έχουν ανάγκη, να τους δώσει τη δυνατότητα να είναι στις τάξεις τους ακόμα και έτσι. Ας ελπίσουμε ότι δεν ήδη αργά για όσα έπρεπε να είχαν γίνει αλλιώς.

Ραφαέλλα Μανέλη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα

Δημοφιλή