Pablo Neruda : Ο ποιητής του έρωτα

Ο Pablo Neruda είναι ένας από τους δημοφιλέστερους αλλά και σημαντικότερους ποιητές του 20ου αιώνα. Η ποίηση του Neruda, όπως και η ποίηση πολλών δικών μας μεγάλων ποιητών είναι ταυτόχρονα πολιτική και βαθιά ερωτική. Με αδιαχώριστη σχεδόν την περιγραφή των εικόνων και των συναισθημάτων, ο Neruda μέσα σε 69 χρόνια εξέδωσε πληθώρα ποιητικών συλλογών που διέπονται από τις αρχές του σουρεαλισμού. Κάποια από τα ποιήματά του διατηρούν τους ρυθμούς και τη δύναμη των πολιτικών μανιφέστων. Αυτό συμβαίνει γιατί ο Neruda πάλεψε για τον έρωτα με την πυγμή που πάλεψε τα απολυταρχικά καθεστώτα.

 Για τον Χιλιανό Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο Neruda είναι ο μεγαλύτερος ποιητής του 20ου αιώνα. Σίγουρα είναι ο ποιητής που έρωτα. Κατά γενική ομολογία, δεν υπάρχει γλώσσα μετάφρασης κατά την οποία η ποίηση του Neruda να χάνει τη δύναμη της ή τη λυρικότητά της. Πολλά από τα ερωτικά ποιήματα του Neruda είναι αυτοβιογραφικά καθώς σε αυτά καταγράφονται οι δικές του αγάπες.

| Πάντα |

Για πριν από μένα
δε νιώθω ζήλια.

Έλα μ΄ έναν άντρα
στην πλάτη,
έλα μ΄ εκατό άντρες στα μαλλιά σου,
έλα με χίλιους άντρες ανάμεσα στα στήθη
και στα πόδια σου,
έλα σαν ποτάμι γεμάτο πνιγμένους
που συναντά μανιασμένο τη θάλασσα,
τον αιώνιο αφρό, τον καιρό!

Φέρ΄ τους όλους
εκεί όπου εγώ σε περιμένω:
πάντα θα είμαστε μόνοι,
πάντα θα είμαστε εσύ κι εγώ
μόνοι πάνω στη γή,
τη ζωή να πάρουμε από την αρχή!

(το ποίημα ονομάζεται Siempre και έχει γραφτεί από τον ποιητή στην ισπανική γλώσσα)

«Πάμπλο Νερούδα – ερωτικά ποιήματα»| μετάφραση Αγαθή Δημητρούκα (δίγλωσση έκδοση)| Εκδόσεις Πατάκη, Νοέμβριος 2009.

| Περί Έρωτος |

Απ’ όσα πράγματα έχω δει,

μονάχα εσένα θέλω να εξακολουθώ να βλέπω,

απ’ ό,τι έχω αγγίξει,

μονάχα το δέρμα σου θέλω ν’ αγγίζω:

αγαπώ το πορτοκαλένιο γέλιο σου,

μ’ αρέσεις την ώρα που κοιμάσαι.

Πώς να γίνει, αγάπη, αγαπημένη,

δεν ξέρω οι άλλοι πώς αγαπάν,

δεν ξέρω πώς αγαπήθηκαν άλλοτε,

εγώ σε κοιτάζω και σε ερωτεύομαι,

κι έτσι ζω,φυσικότατα ερωτευμένος.

Μ’ αρέσεις κάθε βράδυ και πιο πολύ.

Πού να ‘ναι;

όλο ρωτάω αν λείψουν μια στιγμή τα μάτια σου.

Πόσο αργεί! σκέφτομαι και με πειράζει.

Αισθάνομαι φτωχός,

ανόητος και θλιμμένος,

και φτάνεις εσύ κι είσαι θύελλα που φτερούγισε μέσα απ’ τις βερυκοκιές.

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ κι όχι γι’ αυτό,για τόσα πράματα και τόσο λίγα,

κι έτσι πρέπει να ‘ναι ο έρωτας μισόκλειστος και ολικός,

ιδιάζων και τρομαχτικός,

σημαιοστόλιστος και πενθοφορεμένος,

λουλουδιασμένος σαν τ’ αστέρια και χωρίς μέτρο – όριο,

σαν το φιλί.

| Pablo Neruda | Εστραβαγάριο | μτφρ.: Δανάη Στρατηγοπούλου | εκδόσεις Καστανιώτη

Κείμενο: Ραφαέλλα Μανέλη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

spot_img
spot_img
spot_img

Πρόσφατα

Δημοφιλή