spot_img

Ώρα για αλλαγή… | Από την Ελένη Δουρίδα

«Λίγο ακόμη έμεινε, κάνε λίγο υπομονή!», «θα δεις, του χρόνου θα είναι όλα καλύτερα!!» φράσεις και σκέψεις που μας έχουν συνοδεύσει τον τελευταίο χρόνο της ζωής μας, με στόχο να μας καθησυχάσουν και να μας εμψυχώσουν. Στην
πραγματικότητα όμως, τι συμβαίνει όταν επικαλούμαστε την υπομονή και τον χρόνο ως μέσο επίλυσης ή αποφυγής των προβλημάτων μας;


Ετυμολογικά, η λέξη υπομονή προέρχεται από την αρχαία ελληνική και από το
ρήμα υπομένω, δηλαδή, αντιμετωπίζω καρτερικά κάτι δυσάρεστο ή μια δυσκολία. Η
υπομονή λοιπόν, είναι η ικανότητα του ανθρώπου να περιμένει για μεγάλο χρονικό
διάσημα πριν ενεργήσει για κάτι. Από τη μία λοιπόν, φαίνεται ότι πράγματι, η
υπομονή αποτελεί ένα χαρακτηριστικό που βοηθά να αποφεύγουμε τις γρήγορες και
βιαστικές αποφάσεις, τον παρορμητισμό και την ένταση της στιγμής. Από την άλλη
όμως, μας καθηλώνει σε μια παθητική «πραγματικότητα» που δυσκολεύει την λήψη
των αποφάσεων και την επαφή με το πραγματικό μας συναίσθημα στο «εδώ και
τώρα», συντηρώντας μια μετριοπαθή στάση για αυτό που μας συμβαίνει και
εμποδίζοντας μας για την αλλαγή.


«Κάνε υπομονή κι όλα θα αλλάξουν!». Πώς αλλάζουν άραγε οι συνθήκες όταν στην
πραγματικότητα δεν λαμβάνουμε αποφάσεις που οδεύουν στην αλλαγή κι όταν δεν
προετοιμάζουμε τον εαυτό μας για αυτήν, αλλά αντίθετα ενισχύουμε τον φαύλο
κύκλο της «ακινησίας» μας;


Γνωρίζουμε από τη βιβλιογραφία ότι η αλλαγή μιας συμπεριφοράς αποτελεί μια
χρονοβόρα διαδικασία που συμβαίνει μέσα από μια σειρά αλληλένδετων σταδίων και
διαστάσεων. Αρχικά, το άτομο βρίσκεται στο στάδιο της «αδιαφορίας», κατά το
οποίο δεν σκέφτεται για κάποια αλλαγή μιας συμπεριφοράς ή μιας κατάστασης στη
ζωή του και δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη της δυσκολίας, καθώς πιστεύει ότι οι
θετικές συνέπειες είναι περισσότερες από τις αρνητικές. Αργότερα, αντιλαμβάνεται
ότι θέλει να προβεί στην αλλαγή μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς κι αρχίζει να
σκέπτεται πιο μεθοδευμένα τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει για να επέλθει η
αλλαγή. Στη συνέχεια, προετοιμάζεται για την αλλαγή της συμπεριφοράς και κάνει
σχέδια για να αναλάβει δράση. Έπειτα, δαπανά χρόνο και ενέργεια για να εφαρμόσει
το σχέδιο που προετοίμαζε τον προηγούμενο καιρό. Τέλος, έχοντας τολμήσει την
αλλαγή, προσπαθεί να σταθεροποιήσει όσα κέρδισε και να αποφύγει την υποτροπή.

Ας κάνουμε όμως τη θεωρία πράξη. Πόσες φορές σκεφτήκαμε να σταματήσουμε
μια «κακή» μας συνήθεια, να αλλάξουμε τον εργασιακό μας χώρο και να ψάξουμε
για κάτι άλλο, να φύγουμε από μια σχέση, να μετακομίσουμε από μια πόλη σε μια
άλλη; Σκέψεις για αλλαγή που αρχικά μας τρόμαζαν. Η υπομονή έμοιαζε με μια λύση
περισσότερο συγκαταβατική και λιγότερο λυτρωτική, ακριβώς γιατί στερούμασταν
την επιλογή της αλλαγής. Δεν πιστεύαμε ότι μπορούμε να βάλουμε τέλος σε αυτό που
μας αγχώνει, σε αυτό που μας κάνει να νιώθουμε θλίψη και ντροπή, σε αυτό που μας
υποτιμά και μας υποβιβάζει. Δεν πιστεύαμε ότι μπορούμε να νιώσουμε υπερηφάνεια
με τον εαυτό μας για κάτι που θα τολμήσουμε να αλλάξουμε, γιατί ποτέ δεν είχαμε
σκεφτεί την αλλαγή, ως μια από τις επιλογές μας. Κι όμως η σκέψη για αλλαγή είναι
πάντα μια “καλή λύση” και μοιάζει περισσότερο με ένα μονοπάτι που μας φέρνει
πιο κοντά στην φωτεινή εκδοχή του εαυτού μας…

Δουρίδα Ελένη
Ψυχολόγος

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

spot_img
spot_img

Πρόσφατα

Δημοφιλή