spot_img

Όταν είδα τη σημαία του Νίκου Φλώρου | Γράφει η Παναγιώτα Αθανασούλη

Είμαι απέναντί της ένα απόγευμα της ζωής μου στο χώρο που εκτίθεται, τη βλέπω και

μου κόβεται η ανάσα. Έτσι έγινα κοινωνός της τέχνης όταν βρέθηκα μπροστά στην

ελληνική σημαία του Νίκου Φλώρου. Μιλάει στην ελληνική μου ψυχή και με ταξιδεύει

στο παρελθόν. Στην ημέρα που το πάθος του πολεμιστή πετάχτηκε πάνω της και της

έδωσε μια τρίτη πινελιά με το πιο δυνατό χρώμα, το χρώμα του αίματος, στη μάχη με τη

δύναμη και την ταχύτητα που πηγάζει από την καρδιά. Το όπλο του αντιπάλου σπαθί –

πιστόλι πλήττει τον Έλληνα κατά τη μάχη και το κόκκινο πετάγεται με πίεση προς όλες

τις κατευθύνσεις. Το πάθος χρωματίζει την πολύπαθη ελληνική σημαία, ο πόθος για το

ιδανικό της ελευθερίας ο καταπιεσμένος για τετρακόσια χρόνια που τώρα ξεχύνεται. Η

ταλαιπωρημένη Ελλάδα απαστράπτουσα μπροστά μου να δεσπόζει λαμπερή και ένδοξη

στο άσπρο και μπλε της. Οι ίνες της σημαίας είναι αυτές κουρελιασμένες; βλέπω καλά;

ύφασμα είναι ή μέταλλο; ή η θάλασσα που αφρίζει και κινείται, θάλασσα από κουρέλια,

ανταριασμένη από τον ένδοξο αγώνα για επανάσταση; Εγώ εξωτερικά ακίνητη με το

σώμα μου μπροστά της να στέκεται και την ψυχή μου τόσο αναστατωμένη. Θέλω να

απλώσω τα χέρια μου στο αφρισμένο της κοφτερό μέταλλο, να ματώσω και να αφήσω

και γω κάτι από το χρώμα που έχω μέσα μου, χρέος σ΄αυτή τη σημαία, να γίνω μέρος

αυτού του έργου τέχνης που μου ανήκει γιατί του ανήκω.

Η Παναγιώτα Αθανασούλη είναι ευρωπαιολόγος, σήμερα ασχολείται με την Τέχνη και γράφει στίχους.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

spot_img
spot_img

Πρόσφατα

Δημοφιλή